Χρήστος Κελλάρης - Ποιήματα & Stories

Ελάχιστα λόγια για τον ιστότοπο..

Ο Χρήστος Κελλάρης γεννήθηκε το Μάη του 1984 στη Θεσσαλονίκη και είναι Πολιτικός Μηχανικός. Δεν ζει εκεί. Αρχίζει να ασχολείται με την ποίηση και την λογοτεχνία στην ηλικία των 17 από ένα λάθος.

Το 2006 ξεκίνησε την πρώτη του ποιητική απόπειρα. Πρόκειται για μία συλλογή που απαρτίζεται από αρκετά ποιήματα, και έχει τίτλο: «Μια γουλιά ακόμα».

Το 2007 δημιουργεί τον πρώτο του προσωπικό ηλεκτρονικό χώρο στη διεύθυνση http://Kellaris.Blogspot.Com με σκοπό να αναρτήσει μερικές από τις σκέψεις του..

Γράφει αραιά και που και δεν επιθυμεί να γίνει γνωστός.

Σας ευχαριστεί για την επίσκεψή σας.

«Μια γουλιά ακόμα»

«Μια γουλιά ακόμα»
Το εξώφυλλο της συλλογής

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

«Βερδάδ»


Τη λένε Αλίθια, και μου αρέσει η ιδέα του να είμαι μαζί της.
Μου αρέσει η ιδέα του να είμαι μαζί με την Αλίθια. Με μία αλήθεια.

Τουλάχιστον για μια φορά,
για ένα απόγευμα,
για ένα βράδυ.

Σ’ αυτή τη πλάκα που μας κάνει η ζωή, 
μία στιγμή να δημιουργήσουμε δική μας.

Μπορεί και να ‘μαι έτοιμος για μια καινούρια ιστορία. 
Η προηγούμενη έτσι και αλλιώς, ξεχάστηκε για πάντα.

Καλά είναι ο νους μου.
Ήρεμος, ακούγοντας τις νότες να χορεύουν.

Τουλάχιστον όσο έχω κρασί στο ποτήρι μου,
θα ζει και αυτός καλά μαζί με τη ψυχή μου.

Μα, νοιώθω λίγο ένοχος και πρέπει να το πω.
Είναι που ξέχασα στο έξω μέρος της καρδιάς μου τα κλειδιά μου απόψε.

Ο Γκούσταβ Μάλερ μου κρατάει συντροφιά και με διδάσκει.

Πέρασαν ώρες.
Τώρα, τον εαυτό μου κοιτάζω στον καθρέφτη.
Σκουπίζω το πρόσωπό μου, και ντύνομαι αργά.

Αργά, αργά, αργά.

Όπου να ναι θα μου χτυπήσει τη πόρτα.
Περιμένω κάτι να συμβεί.

Και είμαι έτοιμος γι’ αυτό. Την περιμένω.

Θα μου προτείνει να το ζήσουμε μαζί το βράδυ απόψε, 
οι ιστορίες μας να γίνουν μία.

Και τι να πω..
Και τι να πω.
Θα πω αλήθεια.

Στολίστηκα ως επισκέπτης μίας πανέμορφης γιορτής, 
όπου ο Γκούσταβ Μάλερ τη ψυχή του θ’ αλαφρύνει μιλώντας ώρες για την Άλμα.

Περιμένω κάτι να συμβεί. Μα δεν συμβαίνει.
Δεν θα συμβεί μάλλον ποτέ.
Σε ευχαριστώ που με έκανες ξανά να γράψω.

(30.07.2017)

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Το τελευταίο τραγούδι του Ντύλαν


Έπειτα από τόσα χρόνια θυμήθηκα το παλιό μου ιστολόγιο ξανά..

Η αλήθεια είναι ότι αποφεύγω να το κάνω γιατί μία και μόνο ματιά στις ημερομηνίες των αναρτήσεων αρκεί να κάνει χίλιες δύο υπέροχες στιγμές του χθες σημερινές. Πόσα πράγματα έχουν αλλάξει μέσα σε μόλις 6 χρόνια από τη τελευταία μου ανάρτηση.. Στις ζωές μας γενικά. 

Η δυνατή πένα όμως του φίλου μου Κώστα Δρουγαλά παρέμεινε ζεστή! 

Να το διαβάσετε! Ο συγγραφέας - δρυίδης είναι ένας από εμάς και τα γραφόμενά του αποτελούν μία δική μας - δική σας μετα-ιστορία που ξεκίνησε κάποτε και δεν τελείωσε ακόμα, σε κάποια γωνιά μιας πόλης ενός πλανήτη κάποιου γαλαξία, δευτερόλεπτα φωτός από μακριάς μας.. 

Καλή δύναμη φίλε και πίνουμε στα επόμενα που έρχονται! 

(Εκδόσεις Πικραμένος, 2016 μ.χ.)

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009

2010 ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ


Ένας ακόμα χρόνος μας αφήνει για πάντα καλοί μου φίλοι, και ένοικοι του blog. Κάνοντας όλοι την αυτοκριτική μας ελπίζω να συμφωνήσουμε πως το 2009 ήταν μια δημιουργική, παραγωγική και χαρούμενη χρονιά για όλους μας.
Ας ευχηθούμε πως το 2010, ο παραλογισμός και η ανθρώπινη ηλιθιότητα θα κοπάσει και σύνεση και ειρήνη θα επικρατήσει σε ολόκληρο τον κόσμο.
Όσο για εμάς; Υγεία και όλα θα πάνε καλά..

Χρόνια Πολλά,

Χρήστος Κελλάρης
Husam Othman
Saif Abdo
Saad Almashari
John Papasideris
Ali Naif
Donald Ogoh
Yuriano Adikusumo
Savvas Tsonoglou
Ian Glasgow

«ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ 22Β»


Χτύπησε η πόρτα.
Ήταν ο Eliot.
Ήθελε να δανειστεί λίγο τσάι.
Έφυγε και έπειτα ησυχία.
Χτύπησε η πόρτα.
Ήταν η Florette.
Μου παραπονέθηκε για κάτι το ασήμαντο.
Έφυγε και έπειτα ησυχία.
Χτύπησε και πάλι η πόρτα.
Ήταν η ίδια.
Μου είπε πως ένιωθε μόνη
και πως ήθελε λίγη συντροφιά.
Έκανε κατάληψη στη πολυθρόνα μου
για μερικές ώρες..
Μου μίλησε για τη ζωή της,
για το αφεντικό της,
και για τον χωρισμό της απ’ τον Mark J.
Έφυγε και έπειτα ησυχία.
Έπειτα από μερικά λεπτά
βγήκα στο μπαλκόνι
και προσπάθησα να φτάσω στο έδαφος
όσο πιο γρήγορα μπορούσα.
Τραβήχτηκα και μπήκα πάλι μέσα.
Κοίταξα το θλιμμένο αυτό δωμάτιο
που εδώ και μερικά λεπτά ο ήλιος είχε πάψει να το λούζει
και πήρα τη γενναία απόφαση
να βγω για έναν απογευματινό περίπατο
στ’ αστέρια..
23/2/08


«Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΙΓΟΥΡΙΑ ΤΗΣ ΗΣΥΧΙΑΣ»