Καλό Χειμώνα!

Έπειτα από μερικούς μήνες απουσίας μου από τον διαδικτυακό μου στέκι, επιστρέφω με ένα μικρό απόσπασμα της καινούριας μου δουλειάς που πολύ πρόσφατα ξεκίνησα, και φέρει μέχρι στιγμής τον διακριτικό τίτλο «Ημερολόγια».
Αυτό το απόσπασμα είναι αφιερωμένο στους φίλους μου που με τη συντροφιά τους μου χάρισαν ένα υπέροχο καλοκαίρι!
Να είστε καλά «συντρόφια - συναγωνιστές» και να περάσετε έναν δημιουργικό και ευχάριστο χειμώνα!

"ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ"

Τέταρτη Ημέρα.. (Απόσπασμα)

Μία από τα ίδια… Τα ανθρωπόμορφα ζόμπι βγήκανε ξανά στους δρόμους και αρχίζουν το κυνήγι. Με μάτια κόκκινα θωρούν την εξέλιξη της νύχτας και της μέρας τους. Σε κοιτάζουν και νοιώθεις ακόμα περισσότερο την απελπισία μέσα σου να σε τσακίζει ολοένα και χειρότερα χωρίς όμως να φταις σχεδόν για τίποτα. Κάποια από δαύτα μοιάζουν και με γυναίκες, μα τα ξέρω καλά και δεν με ξεγελούνε τόσο εύκολα πια.
Κρατώντας μπουκάλια και σμιλευμένα γαλλικά ποτήρια του κρασιού ξορκίζουν τους φόβους τους, τις σκέψεις που δεν τολμούν να κάνουνε τη μέρα, ενώ διαγράφουν ελικοειδή πορεία στο κέντρο του δρόμου. Είναι πρόσωπα καθημερινά μόνο που η παράνοιά τους γίνεται φανερή τη νύχτα. Βγάζουν τις στολές τις καθημερινές προτάσσοντας σθεναρά τις πουτάνες που κρύβουν μέσα τους. Το τελευταίο λόγο στο βραδινό τους μπόξινγκ τον έχει πάντα ο γιατρός τους, οι δικηγόροι τους, οι σύμβουλοι των επιχειρήσεων τους.. Ημίγυμνα τα τέρατα λοιπόν σε αγέλες πορεύονται στον Seaford Rd με κατεύθυνση το Pavilion. Μόλις εγκαταλείπουν τον χώρο γίνεται ησυχία και έτσι μπορώ και γράφω και βουρκώνω με ηρεμία. Όταν παίρνουνε τον δρόμο της επιστροφής αφήνουν θρύμματα γυαλιών από μπουκάλια και ποτήρια πλαστικά και στον αέρα σκόρπια λόγια που θα φέρουνε συγνώμες το επόμενο πρωί.
Η αηδία που νοιώθω με όλη τούτη την εικόνα εκφράζεται στο πρόσωπό μου τόσο που μοιάζει με σπυρί κακό, πολύ κακό στο μέτωπο που δεν μπορείς να κρύψεις, μα τι μπορείς να κάνεις..
Δεν θα χαραμίσω άλλες λέξεις για να τα περιγράψω γιατί απλά δεν αξίζει να το κάνω όσο είμαι εντάξει.
Σήμερα είμαι σε ταίμ άουτ που σημαίνει ότι δεν έχω διάθεση να κάνω τίποτα σημαντικό η δημιουργικό, σκέψεις και αναλύσεις στοχαστικές..

«ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ»

Έπειτα από έναν ακόμα ολόκληρο χρόνο σκληρής συγγραφής και εργασίας, υπαρκτής ή νοητής, έφτασε ο καιρός να ευχηθώ σε όλους εσάς τους πιστούς φίλους της σελίδας, ένα καλό και δημιουργικό καλοκαίρι.
Εύχομαι να ανταμώσουμε σύντομα, πάνω από όλα υγιείς με αρκετές παράξενες αλλόκοτες μα και όμορφες ιστορίες από τις διακοπές. Όποια και αν έχουνε μορφή.
Εξάλλου ένα μικρό διάλειμμα από το καθημερινό είναι πέρα για πέρα αναγκαίο, προκειμένου να «επιστρέψουμε» πιο δημιουργικοί και παραγωγικοί για να ολοκληρώσουμε με επιτυχία τους επόμενους δύσκολους μήνες ενός χειμώνα διαρκή.
Κλείνοντας θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη αν λόγο φόρτου εργασίας δεν υπήρξα κάποιες φορές συνεπείς στις συγγραφικές μου «υποχρεώσεις» απέναντί σας.
Βλέπετε όσο τα χρόνια περνούν, οι ώρες λιγοστεύουν πάντα σε αντίθεση με αυτά που επιθυμούμε…

Φιλικά,
Χρήστος Κελλάρης

«8-4, ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΥΡΙΟ»

Πέρασαν αρκετές βδομάδες από την ημέρα που αποφάσισα να ασχοληθώ
με κάτι καινούριο,πιο σοβαρό.
Το γράψιμο μπορεί να περιμένει, είπα.
Αποφάσισα να ψάξω για δουλειά,
μιας και τα χρήματα άρχισαν να τελειώνουν.
Πήγα μέχρι το παντοπωλείο
που δεν απέχει και πολύ από το σπίτι.
Αγόρασα ένα μπουκάλι ουίσκι για το βράδυ,
και μια εφημερίδα με μικρές αγγελίες.
Ετοίμασα καφέ και άρχισα να ρίχνω γρήγορες ματιές
σε γραμματοσειρές που έμοιαζαν
μικρά μυθιστορήματα του Κάφκα.
Έπειτα βαρέθηκα και ξάπλωσα στο κρεβάτι
που μερικούς μήνες αργότερα
ξεπούλησα φτηνά.
Έφερνα την εφημερίδα πότε πάνω απ’ το κεφάλι μου,
πότε στα πλάγια
και πότε την άφηνα στην άκρη.
Έκανα αρκετά τηλεφωνήματα,
και άρχισα να κυκλώνω άλλες με πράσινο
και άλλες με κόκκινο απελπισμένο χρώμα.
Και λίγο αργότερα
βρέθηκα σ’ ένα υπόγειο κυριευμένο από μια περίεργη,
ανυπόφορη μυρωδιά εκμετάλλευσης
και υλικών κατασκευής εξαρτημάτων μηχανών,
να μετρώ τις μέρες μία προς μία.
Και να κάνω με το νου μου ταξίδια πίσω στο παρελθόν
και να πλάθω την ιστορία μου από την αρχή,
αφαιρώντας οποιοδήποτε πρόσωπο με έχει πονέσει,
διαγράφοντας αυτά που με τρομάζουν πιο πολύ∙
τα αποτελέσματα από παραλείψεις και λάθη τραγικά
και ανωριμότητα σε όλο της το μεγαλείο.
(Κάτι που δεν κατάφερα να κάνω μέχρι τώρα.)
Διάλυμα κάναμε στις 12 το μεσημέρι.
Μου άρεζε να κάθομαι σε μια μεταλλική σκάλα
που ξεκινούσε απ’ τον ουρανό της πόλης,
και κατέληγε σε μια μικρή αυλή από τσιμέντο,
περιτριγυρισμένη από δεκαόροφες και πλέον ψυχρές οικοδομές..
Κοίταζα ψηλά στον ουρανό,
τα σύννεφα το ένα μετά το άλλο
έτσι πως συμπληρώνουν και αφαιρούν κομμάτια
από τον ένα και μοναδικό ζωντανό πίνακα της πόλης.
Ενός πίνακα
που διαρκώς μεταβάλλεται
και αλλάζει όψη και διάθεση,
ανάλογα με το πώς νοιώθει.
Κάθε στιγμή.
Έπειτα ο υπεύθυνος βάρδιας.
-Κελλάρη, τέρμα το διάλλειμα! Πίσω στη θέση σου!
Κάθε μέρα που περνούσε μου φαινόταν ο ίδιος απαράλλακτος μαλάκας.
Μα αυτός δε με εκνεύριζε καθόλου.
Δεν έμεναν παρά μερικές ώρες,
και έπειτα θα βρισκόμουν σπίτι μου,
να κάνω ότι μου γουστάρει.
Ίσως κάποιον απογευματινό περίπατο στο πάρκο ακούγοντας ευχάριστη μουσική.
Ίσως πάλι να κατέβαζα μερικές μπύρες
μπροστά απ’ την αηδιασμένη θάλασσα μ’ όλους εμάς.
Λίγο μετά, κάποιο πρωί του Μάρτη βρέθηκα στο δρόμο
να γυρεύω τρόπο να γυρίσω το ρολόι μια δεκαετία πίσω.
Και ύστερα από λίγο τα παράτησα.
Πληρώθηκα κανονικά.
Πήγα στο παντοπωλείο της γειτονιάς.
Αγόρασα καπνό και μπύρες.
Νομίζω πως το γράψιμο δεν λάμβανε καμία μα καμία αναβολή τώρα πια.
Παρόλα αυτά καμιά φορά,
μπορεί να περιμένει.
6/1/09